‘Ik hoef geen computer, alles zit in mijn hoofd’

  • Thuiszorg, Wonen en zorg

Een cliënt van Vivent aan het woord

Mevrouw Savelkouls is 88 jaar en woont in het centrum van ’s-Hertogenbosch. ‘Ik heb een bewogen maar goed leven,’ zegt ze. Zij doet veel zelf, zoals de boodschappen en voor zichzelf koken met vooral veel verse groenten. ‘En als ik dan de boodschappen heb gedaan en het is mooi weer, dan pik ik even een terrasje op de markt. Het is fantastisch hoe iedereen dan voor me opzij gaat met mijn rollator!’ Mevrouw Savelkouls is nog erg vief, ondanks haar hoge leeftijd. ‘Mijn hoofd is wel oud, maar werkt nog goed,’ benadrukt ze.

Overlevingsinstinct

Ze is positief ingesteld, ook al heeft ze veel meegemaakt. Op haar zeventiende was ze ondervoed door de schaarste aan voedsel tijdens de oorlog. ‘Dat hebben ze niet allemaal overleefd. Maar ik heb een overlevingsinstinct,’ zegt ze. Ze mocht niet doorleren, maar moest thuis helpen in het huishouden. Haar vader was militair en was nogal streng. Ze wilde vrij zijn en kwam in opstand. Op haar vijftiende ging ze werken op kantoor. 

Getrouwd

Op haar 25e trouwde ze en betrok ze met haar man een huis in Arnhem. Haar ouders waren niet bij de trouwerij. ‘Het was vlak na de oorlog en de halve stad lag nog plat. Dus was het heel bijzonder om samen een huis te hebben. Ik redde me ook prima zonder ouders. Het was een leuke manier om flink te worden! Vechten en niet zeuren.’ Ze heeft een hekel aan de digitale wereld omdat die ook van bovenaf wordt opgedrongen. ‘Ik hoef geen computer, alles zit in mijn hoofd. Dat gaat prima en ik ben blij dat ik het zo goed heb op mijn oude dag. Je moet strijdbaar zijn om te overleven.’ 

Weemoedig gevoel

Strijdbaar zijn zit er nog steeds in bij mevrouw Savelkouls. Ze is tevreden met haar leven en klaagt niet. Ze heeft kinderen, klein- en achterkleinkinderen die haar blij maken als ze er zijn. Ze heeft haar appartement, waar ze ook nog met haar man heeft gewoond, die ruim drie jaar geleden is overleden. ‘We waren bijna 62 jaar samen. De herinnering geeft me wel een weemoedig gevoel. Ik voel me wel alleen, maar ik maak er geen drama van. Want ik red me wel. Ik wil ook blijven lopen en geen scootmobiel.’  

Naar Den Bosch

Vanuit Arnhem waren ze verhuisd naar Noord Brabant. Vanwege hun leeftijd en de bereikbaarheid van de stad vertrokken ze vervolgens naar haar huidige woning. Ze is enthousiast over het mooie uitzicht. Vanuit haar balkon ziet ze de Sint Jan. Ze heeft in de stad ook altijd leuke aanspraak. ‘Bij de supermarkt zijn ze zo aardig en helpen ze altijd met het inpakken van mijn boodschappen.’ Of als ze iemand van Veilig Verkeer Nederland treft, krijgt ze het voor elkaar dat hij de remmen van haar rollator bijstelt en zelfs een fietsbel op haar stuur monteert. Zo kwam ook de medewerker van tv provider haar aan meer zenders helpen toen ze hem aansprak op straat. 

Hulp thuis

Om haar ’s ochtends en ’s avonds te helpen heeft ze thuiszorg van Vivent. De mensen van de thuiszorg helpen haar met douchen en smeren haar in met een crème die ze nodig heeft vanwege een huidaandoening. Ook helpen ze haar met haar steunkousen aan- en uittrekken. Deze moet ze dragen omdat ze last heeft van oedeem aan haar enkels. ‘Ik heb hulp van verschillende mensen en ik mag ze allemaal graag. Ik claim mensen niet, maar geef ze vertrouwen. Ik benader ze als welkome gasten. We hebben respect voor elkaar.’ Ook maakt ze gebruik van Vivent Alarmering. Daarmee kan ze in noodsituaties snel hulp inroepen via de alarmcentrale. ‘De hulp in de ochtend is gezellig. Het is fijn om dan even met iemand te praten. Zo begint mijn dag. En in de avond sluit ik met de hulp mijn dag weer af.’    

Plaats een reactie

Nieuwe reacties:
Anti-spamvraag

Let op! Uw reactie wordt direct zichtbaar op de website. De sitebeheerder heeft het recht ongewenste reacties zonder overleg te verwijderen.