“Je bouwt een band op met mensen”

Maandag 25 november 2019

Toen Loes Wouters op haar 62e stopte met haar werk in het onderwijs, vond ze zichzelf te jong om thuis achter de geraniums te gaan zitten. Ze liep het toenmalige verpleeghuis Vivent De Herven in haar woonplaats Den Bosch binnen om zich aan te melden als vrijwilliger en werd met open armen ontvangen. “Mijn taak is om er te zijn voor de bewoners en daarmee ontlast ik ook meteen het verzorgend personeel.”

“In Vivent De Herven woonden destijds de bewoners uit Den Dungen, omdat het oude Vivent De Donk verbouwd werd tot het huidige Vivent Litserborg. Ik heb in Den Dungen gewoond en stond er voor de klas. Toen de nieuwbouw openging en de bewoners terugverhuisden, besloot ik met ze mee te gaan. Ik had een klik met een aantal bewoners en voelde me thuis en gewaardeerd.”

Lach op het gezicht

“Als gastvrouw verzorg ik elke maandag het ontbijt, zet koffie, maak soep en ben er voor de bewoners. Dat varieert van een gesprekje aangaan, iemands hand vasthouden en luisteren tot en met samen kienen. Iets kleins kan voor bewoners enorm waardevol zijn. Als ik dan een lach op een gezicht zie verschijnen, ben ik blij. Daar doe ik het voor. Ook horen dat ze het jammer vinden, dat ik weer naar huis toe ga of dat mensen het fijn vonden dat ik er was, doet me goed.”

Goede samenwerking

“De samenwerking met de medewerkers van Vivent ervaar ik als goed. Als ik binnenkom, vraag ik altijd eerst of er dingen zijn waarmee ik rekening moet houden. Bijvoorbeeld iemand die te weinig drinkt. Als ik dat weet, speel ik daarop in door naast een bewoner te gaan zitten en ervoor te zorgen dat hij of zij genoeg drinkt. Uiteraard koppel ik ook dingen terug. Zo is er een bewoonster die bijna nooit emoties toont, ook haar kinderen hadden dat nog nooit gezien bij haar. Tijdens een bijeenkomst in de tuin speelde er muziek. Mevrouw begon ineens mee te zingen en er liepen tranen over haar wangen. Het was een van de eerste keren dat we emoties zagen. Dat was zo mooi. Ik heb het aan het verplegend personeel doorgegeven en verteld bij welk lied het was, zodat ze dit de familie ook konden laten weten. Dat zijn bijzondere momenten.”

Lach en een traan

“Er was een dame met wie ik het goed kon vinden. Ik vond het leuk dat ze altijd een weerwoord had en we wandelden samen geregeld in de polder. Toen zij overleed, werd ze niet in de woning opgebaard. Ik merkte dat ik afscheid van haar wilde nemen en heb dat ook gedaan. Dat zijn moeilijke momenten, want je bouwt een band op met mensen. Dit werk doe ik nu ruim zeven jaar. Ik ben er alleen tussenuit geweest toen mijn man ziek werd en ik voor hem wilde zorgen. Ik heb Vivent toen gevraagd of ze mijn plekje wilden vrijhouden en dat deden ze. Ik ben hier op mijn plek en vind het fijn dat ik iets kan betekenen voor een ander.”

Volg ons op