“Ik droom zelfs over Vivent”
Yvonne van den Heuvel (73) begon 35 jaar geleden als huishoudelijke hulp in de thuiszorg. Door een personeelstekort maakte ze de overstap naar verzorgende in de wijk. Inmiddels is ze al tien jaar vrijwilliger bij Vivent De Hooghe Clock. De plek en de mensen zijn haar in al die jaren dierbaar geworden.
Werken in de zorg was voor Yvonne nooit een roeping. Toch rolde ze er langzaam in. Al ging dat niet zonder slag of stoot. Ze vertelt: “De eerste keer dat ik zelfstandig iemand moest douchen, vond ik het spannend. Mijn cliënt ook. Toen we eenmaal boven waren, bleek dat er geen water was. Er viel een last van mijn schouders.” De week erna ging ze alsnog. “Vanaf dat moment was de schroom eraf.”
Langzaam maar zeker kreeg Yvonne steeds meer zorgtaken toebedeeld. “Ik volgde een cursus om te prikken voor diabetes. Wederom moest ik de eerste keer een drempel over. Zat ik daar met trillende handen. Mijn begeleider stond naast me en zei dat ik gewoon door moest zetten. Mijn angst bleek niet nodig, want mevrouw had niets gevoeld.”
Persoonlijke aandacht
In haar werk vond Yvonne het belangrijk om echt aandacht te hebben voor cliënten. Ze vertelt: “Elke vrijdag douchte ik een mevrouw van honderd. Ondertussen hadden we de grootste lol. Toen ze 104 werd, grapte ik dat ze weer opnieuw naar de kleuterschool mocht. Zo gaven we samen kleur aan de dag.”
Ook als vrijwilliger kijkt Yvonne graag om naar de mensen om haar heen. “Ik doe voor verschillende mensen de boodschappen. Maar als ik zie dat er meer moet gebeuren, help ik graag. Bij één man merkte ik bijvoorbeeld dat het hem niet meer lukte om zelf zijn bed te verschonen. Ik bied zelf aan om te helpen, met een kop koffie ben ik al blij.”
Goed gevoel
Yvonne houdt vooral van de gezelligheid en het contact dat het vrijwilligerswerk met zich meebrengt. Ze vertelt: “Mensen zijn altijd blij om je te zien. Ik ben hier iedere dinsdag en vrijdag. Zolang ik me goed voel, blijf ik het graag doen.”
Naast praktische hulp biedt Yvonne ook een luisterend oor. “Een mevrouw van honderd had slecht nieuws gehad over haar dochter. Zodra ik bij haar was, sprongen de tranen haar in de ogen. Dan ga ik even zitten om erover te praten. Mevrouw was blij dat ze haar verhaal kon doen, waardoor ik ook wegging met een goed gevoel.”
Droombaan
Ook al was de zorg geen droombaan, Yvonne heeft het werk altijd met veel plezier gedaan. “Zeker toen ik bij De Hooghe Clock kwam werken, ging ik elke dag met een glimlach naar mijn werk.” Nog steeds laat de locatie haar niet los. “Iedereen hier kent me en weet me te vinden. Ik voel me hier thuis. Zelfs als ik op vakantie ben, droom ik nog over Vivent.”