“Ik voelde me altijd gehoord”
In 2018 kreeg de zwager van Ben Blatter op 58-jarige leeftijd de diagnose dementie. Ben liet zich aanstellen als mentor en kwam in contact met Miriam van der Burgt, casemanager voor jonge mensen met dementie bij Vivent. “Vanaf het begin heb ik veel aan Miriam gehad.
“Clive werd geopereerd aan een hernia,” vertelt Ben over het moment waarop de eerste tekenen van dementie zichtbaar werden bij zijn zwager. “Na de operatie dachten we dat hij nog last had van de narcose. Maar hij bleef vergeetachtig en ontregeld. Zonder dat wij het wisten, bezocht Clive de huisarts. Niet lang daarna volgde de diagnose.”
Vertrouwen winnen
Via Vivent kwam Ben in contact met Miriam. Miriam vertelt: “In het begin sprak ik met Clive over zijn wensen rondom wonen, zijn toekomstperspectief en zijn wilsbeschikking. Hij wilde nergens van weten. Omdat hij verbaal heel sterk was – en nog steeds is – kon hij goed maskeren hoe het echt met hem ging. Het duurde even om zijn vertrouwen te winnen.”
Dat vertrouwen in Miriam was er voor Ben juist vanaf het eerste moment. “We hadden meteen een klik,” vertelt hij. “Soms voelde ik me bezwaard om te bellen, maar Miriam gaf me het gevoel dat ik altijd bij haar terechtkon.” Miriam beaamt dit: “Je hoeft niet altijd een praktische vraag te hebben om te bellen. Dat mag ook als je gewoon je ei kwijt moet. Ik heb liever iemand die een keer te veel belt, dan een keer te weinig.”
Meer zorg
In het proces liet Clive vaak weerstand zien. Ben: “Hij wilde geen hulp bij zijn medicatie, wilde niet stoppen met autorijden en wilde niet naar de dagbesteding. We moesten veel praten om kleine stappen te kunnen zetten. Daar kwam bij dat zijn vriendin hem juist stimuleerde in de weerstand. Als we iets voor elkaar hadden, zette hij na een gesprek met haar weer een paar stappen terug. Daarna was het lastig om weer vooruit te komen.”
Ondertussen had Clive steeds meer zorg nodig. Miriam: “Omdat hij zijn medicijnen vergat, lieten we ze verpakken in een baxterrol. Maar dan slikte hij ze in één keer voor drie dagen. Na veel protest stapten we over op Medido. Een maand later zei hij hoe fijn hij dat vond.” Ook voor dagbesteding was wat overtuiging nodig. Ben vervolgt: “Hij zag dat totaal niet zitten. We namen hem mee onder het mom van een kop koffie drinken, maar meldden hem eigenlijk aan voor twee dagen per week. Kort daarna gaf zichzelf op voor een extra dag, omdat het hem zo goed beviel.”
Juiste spoor
Inmiddels woont Clive op Kattenbosch met andere mensen met dementie op jonge leeftijd. Dat betekent dat Miriam de zorg voor Clive heeft overgedragen aan haar collega’s van Mariaoord. Ben blikt terug op de samenwerking: “Je hebt Clive nooit als patiënt behandeld. Dat vond ik heel prettig. Van de basis die jij ons in het begintraject gaf, profiteren we nu nog steeds.” Miriam reageert: “Het enige wat ik kan doen, is mensen op het juiste spoor zetten. We voerden vaak lastige gesprekken, maar we hebben gelukkig ook veel samen kunnen lachen. Het is fijn om te zien hoe goed Clive het nu naar zijn zin heeft op Mariaoord.”