De zorg verandert continu. Wie al langer in het vak zit, heeft ongetwijfeld al vele veranderingen meegemaakt. Het project Van Huis naar nieuw Thuis is één van de recente ontwikkelingen. Yvette: “Voorheen werd iemand die niet meer thuis kon wonen, opgenomen in het verpleeghuis. De familie en naasten gaven de zorg uit handen en kwamen soms alleen op zondag op bezoek.” Dat gaat er nu iets anders uitzien. “We gaan samen zorgen. Dat betekent dat het hele netwerk van een cliënt betrokken blijft bij de zorg. De familie, maar ook vrienden, buren en vrijwilligers. En natuurlijk wij als professionals.”
Hoe gaat de zorg eruitzien met deze nieuwe aanpak?
Yvette: “Daar heb ik allerlei ideeën bij, maar het eerlijke antwoord is dat we dat pas over een aantal jaar weten. Het is niet zo dat van de ene op de andere dag alles anders is. Een verandering heeft tijd nodig. Het gaat er vooral om dat we iedere keer stappen zetten.”
Cynthia: “Daar zijn we nu al mee begonnen. We hebben bijvoorbeeld een training gehad over gesprekstechnieken. In plaats van opnamegesprekken voeren we voortaan welkomstgesprekken. Daarin praten we niet meer alleen over wat wij gaan doen, maar kijken we ook wat de familie zelf kan. Vaak zijn dit dingen die ze ook al deden toen hun naaste nog thuis woonde. Voor de een is dat de was doen en de ramen lappen, de ander komt ’s avonds een hapje eten en helpt daarna met douchen.”
Yvette: “Ook in het traject voor verhuizing hanteren we deze nieuwe richtlijnen al. Collega’s in de wijk werken met een praatplaat. We volgen vanaf het begin van de thuiszorg één lijn in het taalgebruik en de afspraken die we maken. Zo weten families beter wat ze kunnen verwachten als hun naaste uiteindelijk verhuist naar een woonzorglocatie. En vindt de overgang ‘van huis naar nieuw thuis’ plaats zonder verrassingen.”
Wat betekent deze verandering voor verpleegkundigen?
Cynthia: “In het begin zal het even wennen zijn. We hebben allemaal voor dit werk gekozen, omdat we graag voor anderen zorgen. De zorg overlaten aan iemand anders zit eigenlijk niet in ons systeem. Maar we merken allemaal dat we te weinig tijd hebben. Daarom denk ik dat het juist fijn is als we dit samen gaan doen met naasten. Wij hebben de kennis en kunde, zij de liefde en ervaring. Zo geven we cliënten het beste van beide werelden.”
Yvette: “Ik zie het als een uitdagende maar positieve transitie. Als zorgverlener word je meer een spin in het web. Je bent niet alleen maar bezig met zorgen, maar checkt ook wat anderen aan het doen zijn. Dat is inderdaad even wennen. Familieleden doen dingen anders dan dat wij ze hebben geleerd. Maar in plaats van het dan over te nemen, kunnen we bijvoorbeeld tips gaan geven. Je voert een ander gesprek, maar het is nog steeds waardevol.”
Wat vinden naasten ervan?
Cynthia: “Dat gaan we nog ontdekken, we staan pas aan het begin. Het belangrijkste is dat ze voelen dat we het samen doen. En dat ze inspraak hebben in hoe dat er voor hen uitziet. We kijken vooral naar wat wel kan. Wat kan een bewoner zelf, wat kan digitaal en wat kunnen naasten en vrijwilligers?”
Yvette: “Het gaat ook niet alleen om familie. Een buurvrouw die voorheen elke dag langskwam om de krant te lezen, kan dat bij ons gewoon blijven doen. Zolang het bijdraagt aan een fijn en prettig thuis voor onze cliënt, gaan wij er graag in mee.”
Cynthia: “We hadden onlangs een mooi voorbeeld met kinderen van een cliënt. Toen hun moeder nog zelfstandig woonde, deden ze af en toe een spadagje. Douchen, maskertje, nagels lakken; echt even lekker verwennen. Ze vroegen of ze dit konden blijven doen nu hun moeder bij ons woonde. Nou, graag zelfs! Nu geven ze vooraf bij ons aan wanneer ze langskomen, zodat wij de wondverzorging daarop af kunnen stemmen. Dit soort initiatieven hopen we veel meer te gaan zien.”
Hoe is deze nieuwe koers tot stand gekomen?
Yvette: “De overheid werkt al langer toe naar zorgzame gemeenschappen. We zagen binnen Vivent dat afdelingen hier allemaal op hun eigen manier al mee bezig waren. Het leek ons beter om dit samen op te gaan pakken. Daarom zijn we dit project gestart. De hele organisatie is erbij betrokken geweest: van de wijkverpleegkundigen en casemanagers tot de communicatieafdeling, zorgbemiddelaars en zelfs een ethicus. Ik heb er daarom alle vertrouwen in dat deze aanpak goed werkt.”
Welke tips wil je collega’s meegeven?
Cynthia: “Om open te blijven staan en elkaar te helpen. We zorgen graag voor anderen. Maar de meesten van ons zijn er niet zo goed in om ook voor onszelf te zorgen. Daarom vind ik het belangrijk dat we lief zijn voor onszelf en elkaar.”
Yvette: “Daar ben ik het mee eens. Durf ook te falen, daar leer je alleen maar van. Het is logisch dat niet alles meteen goed gaat. Maar geef dan bij elkaar aan dat je iets lastig of spannend vindt, zodat er iemand met je mee kan kijken. En houd de luchtigheid en humor erin. Als je het gevoel hebt dat je iets verkeerd hebt aangepakt, kan het juist opluchten om er samen met collega’s om te lachen. De volgende keer doe je het anders en gaat het wel goed.”